شب کسایی که این غزل افسر کرمانی رو میخونن به خیر...

خرم دلی که کشته تیغ جفای توستخرم تر آن که زنده مهر و وفای توستاینک دلی شکسته و جانی گداخته،از ما اگر قبول کنی، از برای توستدل را که بر هوای بزرگی و فرّ و جاهپرداختم ز غیر، که این خانه جای توستحور و قصور و جنت و تسنیم و سلسبیلدر نزد عارفان، همه عکس بقای توست

وصف شمایل تو نیارم نوشت و خواندآنجا که انتهاست، همان ابتدای توست-افسر کرمانی