فاصلهچو از لباسِ کهنه ی پوشیده اش بپرسیدندچنین جوابِ صریحی، فشرده، بشنیدند:بدین لباس، دلم با خشوع می گرددبه نفسِ سرکشِ من می زند ز ذلّت، سدو مؤمنان چو ببینند زُهدِ من را نیکبه پیرویِ من آیند سوی حق، نزدیکجهانِ دنیی و عُقبی دو خصمِ ناهمگونبوَد به چشمِ حقیقت پسندِ نامَفتون
دو راهِ مختلفی که جدا شوند اکنونکه از یکی شود آن دیگری، نهان، مَکنونچه دور روند این دو، همچو غرب از شرقچه دور روند این دو، چُست، همچون برقبه دشمنی چو دو همسر برای یک مرد اندکه دائماً ز عداوت و کینه در جنگ اند
سروده ی محمد امین امیدی در ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵. برگرفته از حکمت ۱۰۳ نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.
13:11 - 13 May 2026
1 Reactions
40 Views