۱_ شخصی که توسط دشمن ایران مورد هدف قرار گیرد، هر که باشد، با هر اعتقاد و تفکری، حمایت از او بر علیه دشمن، بر گردن همهی مردم است، و اگر شهید شود، خونخواهی او بر گردن آحاد جامعه خواهد بود. ۲_ آنکه شهید میشود، عاقبت به خیر شده، نه قدیس یا معصوم، نه اینکه در گذشته بدون اشتباه و خطا بوده است.
حاج قاسم را تخریب کردندشد سیدالشهدا مدافعان حرمآیت الله رئیسی را تخریب کردند شد سیدالشهدا خدمتامیر عبدلهیان رو تخریب کردند شد شهید دیپلماسیفرماندهان سپاه را تخریب کردندهمه شهید شدندشمع خوانی را تخریب کردندشد شهید شمخوانی…
۳_ در زمان رویایی با دشمن مشترک، یک خانواده یا یک جامعه همراستا میشوند، با تمام اختلافات و تنشها در میان آنها. این همراستایی و همدلی لزوما به معنی نبود تضاد یا اختلاف میان آنان نبوده و نیست. ۴_ قطعا مسئولان و سردارانی که شهید شدهاند، به دلیل تاثیرگذاری و نقاط قوتی در کارنامهشان بوده،
تا بخشی از توانایی و قدرت حاکمیت از بین برود، اما این تواناییها هم دلیل بر کارنامهی سراسر بیعیب و نقص برای آنان نخواهد بود. ۵_ شهادت در جنگ با دشمن، آن هم این دشمن، قطعا مدال افتخاری است بر سینهی آنها، که به میزان احترام آنها خواهد افزود، آنها قهرمان جنگاند، با تمام ضعفها و قوتها. #جنگ