البته خانم باقی فکر کنم این "قوم یهود" بود که اتفاقات خوب و بد را با فال نیک و بد به حضرت موسی(ع) نسبت میدادند. نه "آل فرعون"
وقتی ساحران از معجزه موسی شکست خوردند و به او ایمان آوردند، ضربه سنگینی به سیاست فرعون وارد کردند. او برای ارعاب مردم، از اینکه به موسی ایمان بیاورند، به ساحران مجازات اعدام و شکنجه وعده داد، ولی بر خلاف انتظار، ساحران مقاومت شدیدی نشان داده و گفتند: هرکاری میکنی بکن، ما به خدای خود ایمان آورده ایم.
This post was deleted by the post author.
سران سیاستگذار دستگاه فرعون به او گفتند: آیا موسی وبنی اسرائیل را به حال خود رها میکنی که در زمین فساد کنند؟(منظورشان قتل عام بنی اسرائیل بود). فرعون گفت:پسران آنها را به قتل میرسانیم و زنانشان را اسیر میگیریم و بر آنها تسلط کامل داریم. تعبیر«اٰلِهَتَک» در آیه ۱۲۷ حکایت از آن دارد که فرعون نیز برای
خود بتها و معبودهایی داشته، منتها خود را رب اعلای مردم مصر میدانست.موسی برای مقابله با این تهدیدها، شرایط پیروزی بر دشمنان را چنین بیان کرد: ۱)تنها بخدا متکی باشید و از او یاری بخواهید. ۲)استقامت و پایداری پیشه کنید و از تهدیدها نهراسید۳)همه زمین از آن خداست و به هرکس که بخواهد آن را منتقل میسازد و
او را وارث آن میکند۴)تقوا پیشه کنید که عاقبتِ خیر از آن پرهیزکاران است.ال فرعون بجای درس گرفتن از پندها، حوادث را تفسیر به رای کردند. وقتی اوضاع بر وفق مرادشان بود میگفتند: این وضع بخاطر لیاقت ماست و چون مشکلی به آنها میرسید، آنرا به عنوان فال بد به موسی و پیروان او میبستند.(قحطی و خشکسالی)
_فال نیک و فال بد با اینکه اثر خارجی ندارد و خارج از قوانین عالم است، اما اثر تلقینی و روحی دارد. فال بد موجب یاس و سستی و ناتوانی میشود و فال نیک حرکت و امید میآفریند، شاید به همین خاطر است که فال بد زدن نهی شده است.
12:08 - 14 April 2024