ویرشت (۷/۱)در سیاست، فقط موشکها تعیینکننده نیستند؛ گاهی یک جمله از یک مقام مسئول، در میز مذاکره اثر میگذارد که از یک اقدام میدانی کمتر نیست. کلمات هم «قدرت راهبردی» دارند.
@fakhari2d(۷/۲)در سالهای مختلف، موضوع «بیان وضعیت اقتصادی در آستانه مذاکره» محل بحث بوده است؛ از «خزانه خالی» تا «فشار اقتصادی» و «نارضایتی اجتماعی».
@fakhari2d(۷/۳)برخی مسئولان و رسانهها هشدار دادهاند که: «بیان ضعف اقتصادی یا بیثباتی داخلی، میتواند پیام ضعف به طرف مقابل مذاکره ارسال کند.»
@fakhari2d(۷/۴)رهبر شهید انقلاب نیز درباره جملهای مشابه درباره «موشک و مذاکره» تصریح کردند:اگر از روی آگاهی باشد، «خیانت» و اگر از روی ناآگاهی باشد، «ناآگاهی» است.(ناظر به اثر کلام بر قدرت ملی)
@fakhari2d(۷/۵)در همین چارچوب، نگرانی از نارضایتی مردم و اعتراضات خیابانی، اگرچه از جنس هشدار مدیریتی است، اما در سطح بینالمللی میتواند بهعنوان «شاخص فشار داخلی» تعبیر شود.
@fakhari2d(۷/۷)در سیاست خارجی، حتی حقیقت هم اگر بدون ملاحظه اثرش گفته شود، میتواند به ابزار تحلیل طرف مقابل تبدیل شود.جمعبندی: در میدان مذاکره، فقط تصمیمها مهم نیستند؛ «کلمات» هم بخشی از قدرت ملیاند و باید با دقت راهبردی گفته شوند.