(وَ فِیهٰا مٰا تَشْتَهِیهِ الْأَنْفُسُ) یعنی: در بهشت آنچه انسان دلش بخواهد از انواع نعمتها، نوشیدنیها، خوراکیها، پوشاکیها، بوئیدنیها، و چیزهای دیگر. (وَ تَلَذُّ الْأَعْیُنُ) و آنچه که چشم از دیدن آن لذّت برد، اینجا چرا لذّت را به چشم انسان نسبت داده است با اینکه در حقیقت این انسان است که بوسیلۀ
چشم از دیدن چیزهای خوب لذّت میبرد، و مناظر زیبا سببی است از اسباب لذّت؟ برای اینکه نسبت دادن لذت به عضوی که انسان به وسیله آن لذّت میبرد بهتر است، چون در این عبارت هم مقصود بیان شده است هم رعایت اختصار گردیده است، و خداوند، در این عبارت کوتاه: «مٰا تَشْتَهِیهِ الْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الاعین
قدر مطالب را بیان کرده است که اگر تمام مردم جمع شوند که نعمتهای بهشتی را توصیف کنند نمیتوانند چیزی اضافه بر معنای این دو جمله بیان کنند. (وَ أَنْتُمْ فِیهٰا خٰالِدُونَ)(زخرف-آیه۷۱تفسیر مجمع البیان)یعنی: شما در بهشت و انواع لذتهای آن برای همیشه و ابدیت بسر میبرید.
04:30 - 12 August 2024
1 Reply