وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّىٰ يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ وَإِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطَانُ فَلَا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرَىٰ مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ(آیه ۶۸سوره انعام)هر وقت در مجلسی بودی و دیدی که مشغول انکار و تمسخر آیات ما هستند،
ترکشان کن؛ مگر که مشغول حرفی دیگر شوند. اگر احیاناً شیطان از یادت برد، به محض یادآوری، همنشینی با این جماعتِ بدکار را قطع کن.این آیات صراحت دارد که صِرف همنشینی با اهل گناه و غفلت، حینی که مشغول سخن گفتن علیه دین خدا هستند، گناهی است که مؤمنین باید بشدّت از آن پرهیز کنند. یعنی صِرف حضور داشتن در
چنین مجلسی، خودش معصیت است و موجب نقص درجه برای متّقین می‌گردد. یقیناً آثار وضعی و روحی خاصّی هم دارد که بخاطر آن‌ها مشمول تحریم گشته.پس این آیاتِ سورهٔ انعام راجع به مجلس است، نه مجالست به معنی همنشینی انتخابی و دوستی! طبق این عبارات "خوض" در دین خدا یا در آیات خدا مذموم است. خوض به معنای توقّف
در چیزی و فرورفتن در آن، در قرآن همه جا به معنای منفی بکار رفته. از جمله:همانطور که گفته شد "خوض" در لغت یعنی فرورفتن، آلوده شدن، غرق شدن. آدم به هر چیز باطلی ممکن است مشغول شود و در آن فرو رود. شعر معروفی در عرب هست که پیامبر (ص) فرمود درست ترین مصرعی است که عرب گفته اینست: الا کل شیء ما خلا الله
باطل. یعنی آگاه باش که هرچه غیر خدا، باطل است. پس مشغول شدن به هر چه جز خدا مصداقی از خوض در باطل است و آخرش نار است. مشغول شدن به هر خوضی هم فی الواقع نوعی "لعب" یا بازی است. بازی چیزی است که آدم فی المجلس، از آنلذت میبرد یا رنج میکشد اما هیچ غایت و فرجامی در آن نیست. از بازی که برمی خیزد، میبیند
هیچ و پوچ بوده است. خنده‌ها و گریه‌ها و هیجانات و شکستها و پیروزیهای دنیا، بخشی از بازی، و همگی اوهام است. سیدالشهداء (ع) در آخرین حدیث معرفتی خویش در شب عاشورا برای آن هفتاد و اندی که ماندند، پس از رفتن هرکه خواست و رفت، فرمود: فاعلموا ان الدنیا حلوها و مرها حلم. بدانید دنیا تلخ و شیرینش رویاست.
پس بدا بحال آنان که بجای با خدا بودن و بندگی کردن و عبادت حق، عمر خویش را به اباطیل دنیا و اخبار و احلام آن گذراندند و در پی خود و دیگران بودند.
10:48 - 11 March 2025
1 Reactions
113 Views