تاریخ تمدن اسلامی- ۵۳ - گوستاو لوبون ، مورخ شهیر فرانسوی:مسلمانان، اقوام وحشی اروپا را به طریق آدمیت وارد کردنداروپائیان توالت رفتن را هم نمیدانستند!موزه مَرموتان مونه (Musée Marmottan Monet) ـ واقع شده در محله شانزدهم پاریس در سال 2015 نمایشگاه تازهای ترتیب داد به نام «نظافت، تولد [فضای] خصوصی
. در این نمایشگاه آثار بصری و تصویری به نمایش درآمد که نشان میداد در اروپای قرن هفدهم آب اصلا مادهای نگرانکننده تلقی میشد که میتوانست ناقل بیماریها باشد و حتی سلامت دندانها را هدف قرار دهد. پس، دوران «نظافت خشک» آغاز شد. توصیه میشد که هر روز صبح صورت را با پارچهای سفید و نه با آب، پاک کنند
. استفاده از مرهمها جایگزین استفاده از آب شد و به این ترتیب واژه «توالت کردن»، برای توصیف استفاده از این مرهمها و نه آب، در مقابل آینهای قرار گرفته در یک اتاق ابداع شد! آنچه جایگزین شستوشو شد، در واقع ژستهای مشخصی بود که به آرایش موها، استفاده از پودرها و پرداختن به لباسها اختصاص مییافت
محلی که این اعمال در آن انجام میشد اتاقی بود که مشخصا میزی برای «توالت» در آن قرار داشت، و بر آن آینه و پودر و غیره قرارداده میشد. اما در قرن هجدهم، آب بیسر و صدا به اروپا بازگشت و این با تحول اخلاقیات همزمان شد. علاوه بر این، لوازم جانبی برای عمل نظافت نیز ابداع شدند:
تشتهایی برای شستن پاها یا برای ادرار و مدفوع که میشود گفت اجداد توالت فرنگیهای فعلی هستند. البته، این تشتها با شکل و شمایل وانهای امروزی بسیار فاصله داشتند.در پایان قرن نوزدهم بود که ابتدا در بریتانیا و بعد در فرانسه، شهرها به «فتح آب» برآمدند.
. به زمانی طولانی نیاز بود تا آب در تمامی ساختمانها و تمامی طبقات آنها توزیع شود. با وجود این و به هر ترتیب، آب در دسترس همگان قرار گرفت و عمل شستوشوی روزانه، به الزامی بهداشتی بدل شد...
بسیاری از مسائل طهارت و نظافت اسلامی که امروزه برای ما امری عادی است، حتی تا یک قرن پیش، برای اروپاییان ناشناخته بود و آنها تا قرن شانزدهم میلادی، نه تنها با این مسائل آشنا نبودند که فرسنگها از نظافت و پاکیزگی به دور بودند.
مسئله عدم رعایت بهداشت و نظافت در میان اروپاییان حتی در مسئله توالت هم وجود داشت و عجیب آنکه آنها حتی توالت رفتن را هم نمیدانستند. نقل است که این عمل بهداشتی را از بردگان مسلمان که از قاره آفریقا آورده بودند، آموختند!! ویل دورانت در جلد چهارم «تاریخ تمدن» خود در این باره مینویسد:
«... در قرون سیزدهم و پس از آن، پاریسیها، ظرفهای حاوی ادرار و مدفوع خود را آزادانه از فراز پنجرهها به داخل معابر میریختند و تنها تامینی که عابر بیچاره داشت اخطار صاحب خانه بود، که به صدای بلند میگفت: خیس نشوی! مردم در خانهها و از بالای خانهها ادرار میکردند.
حتی کاخ «ورسای» آلوده به کثافات انسانی بود. پس از بروز طاعون در سال 1531 به موجب فرمان ویژهای به همه مالکان و خانه داران پاریسی اخطار شد که برای هر خانهای مستراح احداث نمایند؛ ولی بیشتر مردم نپذیرفتند..»
17:48 - 15 August 2023
1 Reply