اگه حال خوندنشو ندارین برین پایین خلاصه هست. در دوران حکومت رضاشاه، برای ایجاد تحول در بخش کشاورزی، اقدامهایی نظیر تاسیس دانشکده کشاورزی در کرج و وارد کردن ماشینهای جدید، صورت گرفت. با این همه توجه به نظامیگری و ایجاد ارتش متحدالشکل که از اولویتهای حکومت رضا شاه و علاقه فردی او محسوب میشد،
باعث شد که بخشهای دیگر از جمله کشاورزی و صنعت از تحرک و رونق طبیعی باز ماند. رشد غول آسای حجمی ارتش و نبش تعیین کننده نظامیان در صحنههای مختلف از جمله در عرصههای اقتصادی و سیاسی و اختصاص ۴۰ درصد از بودجه کشور به توسعه نظامی، مانع از توجه لازم به عمران و توسعه اقتصادی کشور شد.
علاوه بر این با تصرف صدها هزار هکتار از زمینهای مرغوب توسط شخص رضا شاه و رعایت نکردن حقوق دهقانان و کشاورزان، از انگیزه آنان برای تولید بیشتر کاست. روی هم رفته کشاورزی که از پایههای استقلال خودکفایی یک کشور به شمار میرود در این دوران نه تنها در اولویت قرار نداشت بلکه از رشد طبیعی خود نیز بازماند.
با سیاست اسکان اجباری ایلها و عشایر توسط رضا شاه که با هدف مهار قدرت سیاسی و نظامی آنان صورت گرفت، دامداری سنتی به سرعت تخریب شد بدون آنکه دامداری صنعتی جایگزین آن شود. ترکیب جمعیتی ایران در آن زمان به گونهای بود که ۲۵ درصد از مردم کشور را عشایر تشکیل میدادند.
سیاست اسکان عشایر که با زور اعمال گردید باعث از میان رفتن تعداد زیادی دام شد. به عنوان نمونه استان فارس که یکی از مراکز مهم دامداری بود به سرعت دچار کاهش دام شد. در مجموع تخریب دامداری در دوران رضا شاه تاثیرهای جبران ناپذیر بر جای نهاد که علاوه بر ایجاد وابستگی غذایی به خارج و فراهم شدن شرایط بیشتر
برای فروش کالاهای وارداتی بیگانگان به توسعه بیرویه شهرنشینی انجامید. در زمینه فعالیتهای صنعتی به ویژه با توسعه روابط ایران و آلمان که با تایید ضمنی انگلیس شکل گرفت تعدادی کارخانه در کشور تاسیس شد اما مشکل اساسی صنایع در آن زمان وابستگی شدید و فناوری نیروی انسانی ماهر خارجی بود.
ماشین آلات صنعتی و مملکت وارد میشد اما فکر ابداع ماشین آلات رواج نیافت در نتیجه ایران به وارد کننده و مصرف کننده محصولات آلمان تبدیل شد.
خلاصه متن: رضا شاه با اقداماتی نظیر اختصاص بودجه بیش از حد به ارتش و اسکان اجباری عشایر باعث نابودی کشاورزی و دامداری در ایران و در نتیجه وابستگی غذایی به خارج شد.
18:39 - 19 September 2024