از مهمترین دلایلی که موجب شده است تا برخی نوجوانان و جوانان ما، با نسلهای پیشین فاصله بگیرند و گفتمان مشترکی بین آنها به وجود نیاید، نشنیدن حرفهای تلخ و شیرین این نسل نوخواه و نوجهان است. بویژه آنچه در حوزه تربیت، دههها مجرای عمل یافته است و من به ناکارآمدی اش باور جدی دارم؛ پشت میزها نشستن و از آن برج عاج برای نسل جدید نسخه سبک زندگی پیچیدن است! نه تاکنون اینگونه تصمیمات نتیجهای مناسب در بر داشته است و نه تا ابد به فرجامی مطلوب خواهد رسید... فقط تداوم چنین نگرشهای قدیمی و معیوبی، فاصلهها را بیشتر و امکان مفاهمه و حل معضلات را کمتر میکند.باید در جمع جوانان رفت و با آنان سخن گفت و حرفشان را محترمانه و با دقت شنید... فرزندان امروز، فرزندان زمانهاند و بر اساس کلام معصوم علیهالسلام، ما باید به فهم دنیایشان همت گماریم نه آنکه نفهمیدن ادبیات و اقتضائات زمانی نسلی دانا و آگاه را با برچسب بیدینی و... زدن به آنها، توجیه کنیم! این سخن را کسی به شما میگوید که از عمر ۴۵ سالهاش لااقل ۳۵ سال در میان گروههای متعددی از نوجوانان و جوانان با گرایشهای فکری و مذهبی متفاوت، به انجام فعالیت فرهنگی و اجتماعی پرداخته و مشق معلمی نموده است.#شهاب_الدین_بنائیان