وقتی شرایط معیشت وزندگی کردن سخت میشه، آدما امید به زندگی رو ازدست میدن، اهمیتی بهسالم زندگی کردن نمیدن، احساس اینو میکنن کهالآن اگه لذت نبرن، دیگههمه چی رو از دست میدن. برای همین ارزش‌های انسانیاز بین میره و جامعه تبدیلمیشه به «جامعه بقاء» تابه هر قیمتی فقط خودشونوحفظ کنن و از بین نرن.
تلاش برای بقاء،ما آدما رومیبره روی حالت حیوانی خودمونتافقط به بقاء فکر کنیمما برای هدایت دینی وموثر بودن معارف دینیلازم هست مدام،فطرت انسان‌ها رو بیدارتر کنیمتا از حیوانیت فاصله بگیرند. این مهم،زمانی محقق میشه، که کاری کنیم که افرادحداقل‌ِ دغدغه مادی ولوازم ضروری زندگی مادیرو داشته باشن
ولی وقتیزمینه زندگی مادی افرادمهیا نشد و افرادبرای بقا،تمام دغدغه‌شانتهیه آب و نان شد،این افراد بیشتر از روح، بهجسم خود خواهند پرداختو دیگر دغدغه روح نخواهندداشت. احتمالاً رابطه فقرو کفر در روایت «کادَ الفَقرُاَن یَکُونَ کُفرا» از این جهتاست.[ @ruzefekr ±∞ ] روضه فکر 🌱
12:41 - 1 October 2026