«مذهبیا منو از دین زده کردن»«با نهی از منکر هاتون دین رو خراب کردین»«ویراستی نگاهمو به مذهبیا منفیکرد»و...فارغ از کم و کیف ماجراها، چرا حس می کنیم بابت حفظ اعتقاداتمون باید از کسی «طلبکار» باشیم؟اگه نجاتِ ما در گرو این اعتقاداته، چرا یه جور رفتار کنیم که انگار دینداریمون منّتی هست بر دیگران؟