اسیر روزمرگی و عافیت طلبی شدیم، اراده ها ضعیف شده، درگیر بطالت های مجازی و لذتهایِ خلسه آورِ زودگذر شدهایم و غافلیم از انسان بودن، زندگی دانی را به زندگی عالی ترجیه دادهایم. گذر زمان را نمیبینیم. عمری طولانی برای خود متصوریم غافل از این که ابد در پیش داریم. خلاصه هر چه هست، نیست آنچه باید...