👇ترجمه با کمی تغییرات ❇️یک نظریه رایج اخیر این است که استوانه کوروش به عنوان اولین منشور حقوق بشر درک شود. این تفسیر زمانی آغاز شد که در سال ۱۹۷۱ میلادی، در جشن ۲۵۰۰ سالگی پادشاهی ایران، شاه محمدرضا پهلوی کوروش بزرگ را به عنوان چهرهای کلیدی در ایدئولوژی دولت خود قرار داد
تا مشروعیت پیش از اسلام حکومتش را اثبات کند. در همان سال، خاندان او یک نسخه از استوانه کوروش را به سازمان ملل هدیه دادند، با "ترجمه" انگلیسی که به طور عمده خلاصه و تحریف شده بود تا نشان دهد کوروش اولین منشور حقوق بشر را نوشته است.
مشکل اینجاست که این ترجمه اخیر به طور گسترده توسط سازمان ملل و در اینترنت منتشر شده است و به این ایده دامن میزند، در حالی که صحبت از حقوق بشر یک زمانپریشی است. در واقع، کوروش سیاست تحمل در برخی نقاط جزئی، به ویژه در مورد ادیان، را اجرا کرد و این سیاست توسط جانشینان او تا ۲۰۰ سال بعد ادامه یافت.
اما اینکه یکی از بندهای منشور کوروش را به عنوان لغو بردهداری در نظر بگیریم، کاملاً زمانپریشانه است، زیرا وجود انواع مختلفی از بردگان در دوران هخامنشی این امر را ثابت میکند.تذکر : زمانپریشی یا آناکرونیسم (anachronism) به معنای قرار دادن یا نسبت دادن چیزی به زمانی است که به آن تعلق ندارد.
مثلا صحبت کردن از منشور حقوق بشر در زمان کوروش ، نادرست و خارج از زمینه تاریخی آن دوران است، زیرا مفهوم مدرن حقوق بشر مربوط به دورانهای بسیار بعدتر است و در آن زمان وجود نداشته است.البته اسناد برده داری در دوران کوروش هم تاییدی بر این تصور نادرست نیز هست.
18:11 - 12 June 2024