توده مه بالا رونده،در آسمان نبود!در اذهان پر اوهام مردمانمون بود!جلوی چشم مردم قدر نشناسی بود که زحمات تو را نمیدیدند!توده مه بالا رونده، همان کدورت قلبهای زنگار گرفته و دنیا زده ای بود که تو را مانع رسیدن به جاه و مکنت و مقام و دنیاطلبی هایشان میدیدند!
