برای همین، فرزندان هنگام خطاب قرار دادن پدر یا در لحظات اندوه و دلتنگی، او را «بویه» صدا میزنند.«انهبنه» یعنی: غارت شدیم، نابود شدیم؛ اما در زبان سوگ، معنایی فراتر از این دارد؛ یعنی: خانهخراب شدیم... بیپناه شدیم.
در مراسم تشییع، مداح عراقی بارها فریاد میزد: «بُوَيّه... انْهَبْنَه» در لهجه عراقی، «بُوَيّه» صورتِ تصغیر و محبتآمیزِ «أب» (پدر) است. این واژه علاوه بر معنای «بابا»، بار عاطفی بسیار عمیقی دارد و همزمان احترام، صمیمیت، دلبستگی و تکیهگاه بودن پدر را در خود جای داده است.
10:56 - 10 July 2026
83 Views
1 Reply