غیبت، شخصیت و آبروی افراد را نابود میکند و بذر کینه، بیاعتمادی و اختلاف را در جامعه میپراکند. بسیاری از دوستیها، روابط خانوادگی و همکاریهای اجتماعی به سبب غیبت از بین رفتهاند. انسان مؤمن، همانگونه که از مال و جان دیگران محافظت میکند، باید از آبروی آنان نیز محافظت کند.
گاهی غیبت در قالب شوخی، درد دل، انتقاد یا نقل یک ماجرا انجام میشود؛ اما اگر عیب شخصی در غیاب او بیان شود و ضرورت شرعی نداشته باشد، غیبت محسوب میشود. بنابراین باید مراقب باشیم که زبان، وسیله آسیب رساندن به دیگران نشود.برای درمان این رذیله، بهتر است پیش از سخن گفتن از خود بپرسیم: «اگر این سخن
درباره من گفته میشد، چه احساسی داشتم؟» همچنین اگر در مجلسی غیبت آغاز شد، موضوع گفتگو را تغییر دهیم یا از شخص غایب دفاع کنیم و اگر ممکن نبود، مجلس را ترک کنیم.کسی که زبان خود را از غیبت حفظ میکند، قلبی پاکتر، روابطی سالمتر و رضایت الهی را به دست میآورد. احترام به آبروی مردم، نشانه ایمان
13:50 - 19 August 2026