شیشه ی عمر بعضی ها به مذاکره با آمریکا بند است.اگر سالی چند بار به پابوس (باسن بوس!) نروند خفه می شوند و می میرند.آنها شیفته ی درد و تحقیر اند. اگر وسط مذاکره حمله نشود لذت کافی را نمی برند.شتابان آتش بس را دنبال می کنند چون برده حق ندارد اربابش را بزند.اگر وقت معامله، مؤلفه های قدرت ملی را (در
ازای اندک چیزی که به شکل نسیه دریافت می کنند) بر باد ندهند (که هیچکدام دستاورد خودشان هم نیست) احساس پوچی می کنند.آبرویشان پیش خدا و ملت را یکسره پای میز مذاکره برای دریافت امان نامه ی یزید (تضمین عدم حمله ی دوباره) دود کرده اند.در خفا گفتگو می کنند. دشمن را محرم و دوست را نامحرم می شمارند.عجب
سرنوشت تهوع آور و رقت انگیزی!آیا این ها شیعیان امام حسینی هستند که فرمود: این زنازاده مرا بین مرگ و ذلت مختار کرده و هیهات من الذله؟
19:46 - 4 May 2026