معمای خیابان‌های نیمه‌شب؛ بقیه مردم کجا جا ماندند؟یک اعتراف تلخ که کسی جلوی دوربین‌ها جرأتِ گفتنش را ندارد: چرا در تجمعات پرشورِ شبانه برای حمایت از اقتدار و مقاومت، فقط چهره‌های آشنای «جریان انقلابی و مذهبی» را می‌بینیم؟
غرور ملی که متعلق به یک قشر خاص نیست! پس آن شور و حرارتی که زمانی تمامِ سلایق، تیپ‌ها و آدم‌های عادی را کنار هم به خیابان می‌آورد کجا رفت؟ نسل Z دقیقاً کجای این مسیر گم شد؟دوربین‌های خبری روی جمعیتِ حاضر زوم می‌کنند و همه‌چیز حماسی به نظر می‌رسد؛
اما بیایید یک «زوم‌بک» بزنیم و غایبانِ این قاب را ببینیم.آیا نسل Z عِرق ملی ندارد؟ آیا قشر خاکستری از سیلی زدن به دشمنِ کشورش خوشحال نمی‌شود؟ قطعاً می‌شود! قلب آن‌ها هم برای این خاک می‌تپد، اما مشکل اینجاست که ما به آن‌ها حسِ «نامحرم بودن» داده‌ایم.
درد اصلی اینجاست: ما «غرور ملی» را در یک فرمتِ بسته، با ادبیاتِ تکراریِ دهه‌های گذشته و در انحصارِ یک ویترینِ خاص کادوپیچ کرده‌ایم!وقتی بلندگوها، شعارها، نمادها و زبانِ این تجمعات، هیچ پالسِ دعوتی برای آدم‌هایی با ظاهر و سلیقه متفاوت نمی‌فرستد،
طبیعی است که نسل پرانرژیِ امروز احساس کند به این جشنِ ملی دعوت نشده و فقط تماشاچی است.بحرانِ امروز ما، قهرِ نسل Z با وطن نیست؛ بحرانِ ما «مصادره‌ی حماسه‌ها» و «لکنت‌زبانِ نهادهای فرهنگی» برای گفتگو با زبانِ جدید است!
اقتدارِ واقعی، فقط موشک‌های آسمان نیست؛ اقتدارِ روی زمین زمانی است که در صفِ اولِ این تجمعات، پسری با استایلِ امروزی و دختری با تیپِ متفاوت، شانه به شانه یک جوان هیئتی برای ایران فریاد بزنند. ما این خیابانِ رنگارنگ را به خودمان بدهکاریم.
16:20 - 5 October 2026
102 Views