خوب چشمت را بدوز به این صفحهی نورانی، از صبح تا شب و به خلوت فکر هم نکن. بیخیال بابا. یک روز میرسد که دراز کشیدی رو به آسمان و در حالی که کرمها بدنت را ذره ذره به هیچ تبدیل میکنند، وقت داری بسیار فکر کنی. فکری که بعدش اراده ای نیست و ساختنی ممکن نیست و اثری ندارد. اما وقت، وقت تا دلت بخواهد هست.
