12 June 2025لوح سوم – «شکوه مادر، سکوت شمشیرها»ساعات کوتاهی پس از تولد نوزاد، هنگامی که آسمان هنوز از غبار سپیدهدم روشن نشده بود، در تالار کهنسال شورا، وزرای ارشد امپراتوری گرد آمده بودند. نور شمع بر چهرههای خشکشان افتاده بود؛ سایههاشان چون اشباح جنگ بر دیوارهای سنگی میلغزیدلوح دوم – «زادهشدن در سایهی مرگ»پارت دوم ملکهچند شب مانده به موعد تولد هشتمین فرزند امپراتور روم، بوی دود صندل و مرمر خیس، فضای تالار منجمان را پر کرده بود. شعلههای شمع، در انعکاس ستونهای مرمرین میلرزیدندShow this thread
@davod_Barzegar12 June 2025وزیر اعظم با صدایی آرام اما سرد گفت:«پیشگویی روشن بود، اعلیحضرت. این کودک—هرچند دختر—از همان خون نحس است.اگر امروز رحم نشان دهید، فردا ممکن است سرزمینمان را خاکستر کند.درود بر روم… اما مرگ بر تهدید.»یکی از سرداران که شمشیرش را در کنار زانو نهاده بود، با لحن تهدیدآمیز افزود
@davod_Barzegar12 June 2025«قتل نوزاد، نه از قساوت، که از دوراندیشیست.شاه، اگر درنگ کنید، روزی برای همین رحمت، تاجتان را خواهید باخت.»امپراتور سکوت کرده بود. دست بر ریش، چشم به شعلهی لرزان شمع.همان لحظه، صدای باز شدن درهای بزرگ تالار، همانند ضربهای بر طبل جنگ در فضا پیچید.همه نگاهها برگشت
@davod_Barzegar12 June 2025ملکه هلیا، با ردایی بلند از مخمل بنفش، با قامتی راست، آهسته وارد شد.نوزاد را در آغوش داشت، پیچیده در پارچهای زرین.صورتش خسته اما چشمانش برافروخته بود، آمیختهای از اقتدار و التماس
@davod_Barzegar12 June 2025بیآنکه از کسی اجازه گیرد، تا میانهی تالار آمد.چنان سکوتی بر فضا سایه افکند که حتی صدای نفس کشیدن جلادِ آماده به فرمان، شنیده میشد.ملکه، رو به شاه ایستاد. صدایش، نرم و شمرده، میان دیوارها پیچید:«بله، دختر است
@davod_Barzegar12 June 2025اما او نه شمشیری بهدست خواهد گرفت، نه تاجی بر سر خواهد گذاشت.او درون حرمسرا، نسل تو را ادامه خواهد داد، نه تهدید تو را.در رحمش، وارثان وفادار تو رشد خواهند کرد، نه دشمنان روم.»چند لحظه سکوت سنگین تالار را بلعید
@davod_Barzegar12 June 2025ملکه قدمی دیگر به جلو گذاشت، صدایش محکمتر شد:«اگر امروز خون بیگناهی بر سنگهای این تالار بریزد، در فردا هیچ تاجی بر آن باقی نخواهد ماند.من ملکهی رومام، و مادر این کودک.اگر مرگش را میخواهید…از دستان من بگیریدش.
@davod_Barzegar12 June 2025پادشاه سر بلند کرد. نگاهی به چشمان زنش، به نگاه آرام دخترک انداخت.سپس، برخاست.با صدایی آرام اما قاطع گفت:«او زنده میماند.و آذرنوش، بیآنکه بفهمد، نخستین نبرد زندگیاش را در آغوش مادر، بی شمشیر، اما با پیروزی پشت سر گذاشت.
@davod_Barzegar12 June 2025لوح چهارم – «سایهای بر دوش نور»سالها گذشت. دیوارهای بلند قصر، برای آذرنوش نه خانه، بلکه قفسی طلایی بودند.او در حرمسرای شاه، در اتاقی در انتهای راهرویی خلوت، رشد کرد.نه معلمی از دربار برایش آمد، نه آموزگاری رسمی از حلقهی فیلسوفان، نه شمشیری از زر برای تمرین.زیرا او “نحس” بود
@davod_Barzegar12 June 2025دختری که پیشگویی کرده بودند روزی امپراطوری روم را به زانو درخواهد آورد.ندیمهای پیر، که روزگاری دایهی خواهران امپراتور بود، شبها پنهانی برایش لوحهای ساده میآورد؛خط میآموخت، زبان یونانی با او تمرین میکرد، و گاه داستانهایی از حماسههای فراموششده را نجوا میکرد
@davod_Barzegar12 June 2025ندیمه، پیرزنی خمیده با چشمانی تیز و صدایی آهسته بود. آذرنوش او را “دایا زمارا” صدا میکرد.زمارا با شوخطبعی تلخ میگفت:«مگر قرار نبود تو باعث نابودی روم شوی؟ پس باید دستکم بدانی روم چگونه ساخته شده.»آذرنوش میخندید، اما خندهاش کوتاه بود
@davod_Barzegar12 June 2025گاهی، شبها از پنجره به باغ نگاه میکرد، به شاهزادگان پسر که با معلمان فن خطابه یا شمشیر تمرین میکردند.نگاهش سنگین میشد، دستانش مشت، اما چهرهاش همچنان آرام.درونش، چیزی آهسته شکل میگرفت: نه خشم، بلکه فهمِ تبعیض
@davod_Barzegar12 June 2025در حضور دیگر زنان حرمسرا، همیشه مؤدب و ساکت بود.اما دایازمارا میدید که در تاریکی شب، آذرنوش با چوبی ساده، میان سایههای دیوار، شمشیر کشیدن را تمرین میکرد.دایازمارا گفته بود: «دختر نحس، شمشیر نحستری خواهد داشت.
@davod_Barzegar12 June 2025و آذرنوش آرام پاسخ داده بود:«اگر نحسام، بگذار نحسیام دستکم شکل زیبایی داشته باشد.لوح پنجم – «پلههایی تا مرگ»سالها میگذشت و آذرنوش به دختری نوجوان بدل شده بود؛ با قامتی کشیده، چشمانی ژرف و صدایی که به ندرت بلند میشد.
@davod_Barzegar12 June 2025اما هر بار که از اتاقش بیرون میآمد، نگاهها سنگینتر میشد.زنان نجیبزاده، ، نجواهایی از پیشگویی قدیمی را زمزمه میکردند.
@davod_Barzegar12 June 2025او برای آنان فقط یک سایه بود؛سایهای که، طبق روایت ستارگان، قرار بود روزی بر تاج پدرشان بیفتد.اما روزی، سایه داشت به خون بدل میشد.در یکی از عصرهای پاییز، آذرنوش با ردایی ساده، از کتابخانهی کوچک حرمسرا بازمیگشت.پلکان باریکی، از باغ به بال شرقی قصر میرفت
@davod_Barzegar12 June 2025هوای خنک، بوی برگهای خشک، و صدای پایی پشت سرش… ناگهانی، سنگین، ناآشنا.پیش از آنکه فرصت برگشتن بیابد، دستی خشن به پشتش خورد.او تنها لحظهای تعادلش را از دست داد، لبهی پلهها را گرفت.پایین، بیست پله تا سنگفرش بود.صدایی آشنا، با خشم و نفرت گفت:«تو نباید زنده میموندی. هیچوقت نباید…
@davod_Barzegar12 June 2025این صدا، متعلق به اورلیان، پسر ارشد امپراتور از همسری دیگر بود — شاهزادهای مغرور، متعصب، و همیشه حسود.او بارها آذرنوش را تحقیر کرده بود،اما اینبار، شمشیرش را به نگاهش داده بود.در همان لحظه، صدای قدمهایی سریع از بالا رسید.ملکه هلیا، ردایش در دست، با چهرهای خشمگین از راه رسید
@davod_Barzegar12 June 2025و زنده بودنش، حکم یک پادشاه بود.»اورلیان ساکت ماند. نگاهی پر از خشم به ملکه و آذرنوش انداخت، و از پلهها بالا رفت، بیآنکه حرفی بزند.ملکه، دست به شانهی آذرنوش گذاشت.چیزی نگفت، اما آن لمس آرام، از هزار جمله پر معناتر بود.
@davod_Barzegar12 June 2025و آذرنوش، گرچه زخمی نشد، اما برای نخستین بار،معنای مرگ را نه در شمشیر،که در خون خویشاوندی چشید
