🤦🏻🤦🏻🤦🏻از کجا خود فرد می‌تونه بگه واقعی یا کیک؟ مباحثه و نقد یعنی یکی از بیرون بیاد اشکال بگیره. کسی که تعیین کنه واقعیه یا کیکه همون اناالحق رو داره می‌گه. خب عزیزم بله غایت چیز دیگه‌ست؛ ولی وقتی تو مرکب رو از دست بدی؛ چجور می‌خوای به غایت برسی؟ از کجا می‌تونی خودت رو حق‌جو بدونی و در عین حال
@Parhamzamani9 October 2026که می‌دونی امکان اشتباه هست؛ باز هم بگی من کاملم و نیازی به مباحثه ندارم؟ مسئله این نیست که فرد بگه من می‌دونم اشتباه کردم شما بیاید بگید کجا. مسئله اینه فرد می‌گه من می‌گم این حقیقته؛ اما این به این معنا نیست که مباحثه هم منتفی. احتمال خطا هست در هر صورت.
@Parhamzamani9 October 2026فکر می‌کنم بحثمون بی‌حاصله. اینکه فرد حق‌جو نباید اهل جزم باشه و نقدشنو باشه و اگه اشتباهش رو فهمید اصلاح کنه؛ اظهرمن‌الشمسه.اینکه کسی بتونه اثبات کنه شناختش قطعا و یقینا بی‌اشکاله و به هرچی برسه؛ درسته؛ بیاد اثبات کنه. فلسفه فقط منطق صوری نیست. کلی تاثیر پدیداری در تعریف‌ها مطرحه.
@Parhamzamani9 October 2026وجدان شخصی و تجربۀ تاریخی هم نشون می‌ده نمیشه شناخت خطاپذیره.
@Meiti9 October 2026Replying to @Parhamzamaniآقا تو که انقدر اردبیلی رو دوست داری باید بدونی توی فرض رئالیستی وجودِ «دیگری» هم میشه خدشه کرد. ایدئالیسم اصلا معتقده غیر از ذهن من حقیقت خارجی‌ای نیست. دیگه چه برسه به اینکه یه معرفت بین‌الاذهانی باشه که نقد و مباحثه ممکن بشه.می‌خوام بگم این اظهر من اسمش چقدر چیز رو مفروض گرفته و سوراخه.
@Meiti9 October 2026بله، حق‌جو باید حق شنو باشه اما این دلیلی بر این نمیشه که فیلسوف همواره باید معتقد باشه «ممکنه تمام نظام فلسفی من غلط هم باشه» این که نشد فلسفه. جزمیت واقعی در تفکیک از کیک همینجاست که من حقیقتاً از امور بدیهی با استدلال معتبر برسم به یک مجموعه گزاره.
@Meiti9 October 2026اگه فرآیند درست طی بشه در جزمیت این مجموعه گزاره شکی نیست ولو تمام جهان مخالف من باشن.حالا ممکنه فیلسوف یه جایی از این مجموعه استدلال اشتباه کرده باشه؟ بله. بقیه میتونن بیان بگن کجا اشتباه کرده. منتها حرف‌شون فی‌ذاته معتبر نیست. اگر اشکال منطقی وارد کنن به اعتبار روش و استدلال ارزش پیدا میشه.
@Parhamzamani9 October 2026Replying to @Meitiهیچ کس نمی‌تونه بگه درست طی شده. همون مسیر منطق که مشخص کردی در جاهایی قابل خدشه‌ست؛ بگذریم از تعریف‌ها و ماده استدلال.من نگفتم فی‌حدذاته ارزشمنده. مسئله من به خود فیلسوف برمی‌گرده؛ حتی اگر خودش تنها انسانی باشه که روی زمین زندگی می‌کنه.
@Meiti9 October 2026Replying to @Parhamzamaniجمله اولت شعار سوفیت‌ها نیست؟ نسبی‌گرایی ازش درنمیاد؟ اگر من نمیتونم درست طی کنم، توی منتقد هم نمیتونی، ما هم نمیتونیم. حالا میفهمم حرفت این نیست ولی جمله خیلی تنده.اینکه در برابر امکان خطا گشوده باشیم و «به غلط» جزمیت نداشته باشیم که درسته. اما «به درست» هم میشه جزمیت داشت. هر جزمیتی بد نیست.
@Parhamzamani9 October 2026Replying to @Meitiبابا حرف من اینه که ما نمی‌دونیم اون درستمون واقعا درست هست که بهش جزمیت داشته باشیم. تو فکر می‌کنی ما یسری عقاید داریم که می‌دونیم یه عده‌شون درستن یه عده‌شون غلط، پس بیایم به درست‌ها جزم داشته باشیم به غلط‌ها نه. نه، ما فکر می‌کنیم همه‌ش درسته.
@Meiti9 October 2026Replying to @Parhamzamaniخب پس هیچ معیاری نداریم برای تفکیک درست و غلط دیگه. همش پندار درستی ماست که در حقیقت درستی نیست و همیشه ممکنه خطا باشه. پس اساسا معیاری نیست دیگه.
درست و غلطی هست. این رو قبول داریم. مسئله تعریف‌ها و استدلال‌های رسیدن به اون درست و غلطه؛ که می‌تونه اشتباه باشه. این رو در صوت ادامه‌ش رو می‌گم.
03:46 - 9 October 2026
98 Views
1 Reply